jobbi

Hálfur maður handalaus?
Það er merkilegt hvað maður getur orðið fatlaður ef tölvan er ekki fyrir hendi. Stór hluti af vinnu fólks í dag fer fram í gegnum tölvu og þannig er því farið með mig. Hvort sem ég er að starfa við útgáfustörf fyrir Vegagerðina, vinna við tímaritið Útiveru eða semja tónlist, allt fer þetta fram á tölvu að meira eða minna leyti. Svo er nú komið hjá mér að tölvan hjá Vegagerðinni er í viðgerð þar sem mér var um megn að laga hana sjálfur svo nú sit ég ...
... hm, sem ég segi, maður getur ekki án tölvu verið. Þó tölvan mín sé í viðgerð, þá sit ég hér fyrir framan aðra tölvu og blogga á netið. Satt að segja fannst mér ég handalaus án vinnutækisins en fatta í raun núna, meðan þetta er skrifað, að ég er í raun ekki tölvulaus. Aðalvinnutækið er í viðgerð en ég gríp bara næsta tæki " og jeg glor paa monitoren". Ég hef fundið þessa tilfinningu einnig þegar heimilisvinnutækið hefur bilað. Ég er bara hálfur maður og verð ómögulegur. En ef þetta varir nokkra daga þá bráir þetta af mér og ég tek til við önnur störf. Það er farið í bíó, mögulega tekið til heima (þýð. bunkum umstaflað og færðir til) og jafnvel vinir heimsóttir, nokkuð sem maður er aldrei nógu duglegur við.
Talandi um að taka til heima hjá mér þá fer ég brátt að eignast heimili. Ég get lítið tekið til heima hjá mér nema umstafla kössum í hrúgunni af innbúinu. Núna eru 10 dagar í það að ég fái íbúðina, niðurtalning heldur áfram.
Í kvöld fer ég á söngæfingu, þá fyrstu í nokkur ár. Spurning hvort maður, kominn á fimmtugsaldurinn, nái úr sér hálsræmunni og stynji upp nokkrum tónum.

Niðurtalning
Nú eru innan við tvær vikur þar til ég fæ afhenta íbúðina og jafnvel styttra en ég átti von á. Það er því hér með auglýst eftir fólki sem er tilbúið að hjálpa mér að mála íbúðina og flytja búslóðina en ég fæ afhent í síðasta lagi 10. desember. Ég erfi það ekki við fólk þó það bjóði sig ekki fram, þetta er tími jólastressins og annarra láta svo eflaust verð ég fámennur að dunda mér við þetta.
Datt í föndur um helgina. Kynntist því hvernig maður býr til skemmtilegt skraut úr tepokapokum eða umslögunum utan af tepokunum. Þetta var þrælskemmtilegt og ótrúlegt hvað hægt er að gera skemmtilega hluti úr jafn einföldu og ódýru hráefni sem liggur framan við nefið á okkur.

Megrunarvörur, fegrunarvörur
Stundum er það þannig að maður hefur svo mikið að gera að maður veit ekki hvar maður á að byrja. Þá á maður það til að leggjast fyrir og bíða eftir að þetta líði hjá, þ.e. tilfinningin að hafa mikið að gera. Áður fyrr var þetta bara kallað leti. Í dag er hraðinn svo mikill á öllu að við þurfum að læra að slappa af, gera ekki neitt. Líkaminn er byggður til að sjá um þetta sjálfur á meðan við sofum en nú á tímum má fólk ekki var að því að sofa og gefur sér því ekki tíma til að endurnærast, hlaða batteríin upp á nýtt. Eins og ávallt eru til töfralæknar sem hafa ráð undir rifi hverju. Töfralæknar nútímans eru margir hverjir að selja okkur eitthvað sem á að gera líf okkar fullkomið, skyndilausnir. Við eigum að vera líkamlega byggð eftir formúlum, við eigum að vera frábær í alla staði og fullkomin en aldrei er hægt að vera ánægður með það sem maður hefur. Fyrir mörg hundruð árum vissi fólk að megrun er ekki heillavænlegur kostur til að breita um lífsstíl. Töfraráð eru fá þegar til lengri tíma er litið en skyndilausnir seljast samt alltaf vel. Í hraða nútímans er mjög gott að geta tekið inn töflu eða mála á sig grímu til að fela það sem við höfum og okkur er ekki leyft að vera sátt við. Jólin eru ávallt sá tími sem fólk hugsar til sem tími kyrrðar og nálægðar sinna nánustu en snýst ávallt upp í andhverfu sína; stress, læti og allt of stuttan tíma til að geta slappað af. Skyldi það breytast þessi jól?

Kökubakstur
Aldrei þessu vant stóð ég í jólakökubakstri um helgina. Þar sem ég á tvær dætur kom upp sú hugmynd að leyfa þeim að baka piparkökur. Þær komu að vísu ekki nálægt deig gerðinni sjálfri og því ekkert piparkökusönglagaslys á ferð en það voru stoltar ungar dömur sem gengu frá jólakökuboxunum sínum eftir vel heppnaðar aðgerðir. Þær voru greinilega ekki óvanar að meðhöndla deig og komu föður sínum stöðugt á óvart með fimum fingrum við hnoð og skurð. Það var því eki síður stoltur faðir sem gekk frá borði eftir þetta. Þetta varð líka til þess að ég komst í jólaskap, óvenju snemma þetta árið.
Maður upplifir jólin í gegnum börnin.

Samur við mig
Það virðist alltaf detta út hjá mér að blogga. Maður tekur á sig rögg og svo eftir örfá skipti er maður sofnaður á verðinum. En batnandi manni er best að lifa. Tíminn líður áfram eins og óð fluga og maður er alltaf að missa af einhverju. Er ekki svo hjá okkur öllum, það er svo margt að gerast að við komumst ekki yfir allt? Við getum í sumum tilfellum lesið um það í dagblöðum daginn eftir. En það er óþarfi að örvænta, það er öllum hvort eð er um megn. Hjá mér líður tíminn á meðan ég bíð eftir að fá afhent húsnæði. Nóg að gera á meðan þó maður komist ekki yfir allt. Er líka duglegur í að gera ekki neitt, maður þarf tíma til þess líka.
Var í viðtali hjá Steinunni Harðar á Rás 2 um daginn og blaðraði um Indlandsferðina. Það virðast nokkuð margir hafa heyrt þetta því fólk er stöðugt að spyrja mig um þetta. Viðtalið var í þrem þáttum hjá henni en þátturinn heitir Út um græna grundu, ef ég man rétt. Nú eru jólin að bresta á og allt að kaffærast í jóladóti. Það er þó kominn snjór úti svo þetta er allt á góðri leið þó hann stoppi eflaust stutt við. Meira að segja Everest er að tapa hvítum kolli sínum smátt og smátt því við gusum of miklu af eitri út í andrúmsloftið og hitum jarðarkúluna.
Fína síðu um útivist af ýmsu tagi má sjá hér: www.utivera.is