jobbi

Samir við sig að semja um samninga sem öllum er sama um en hafa samt sína skoðun á sama tíma
Það var mikið að maður er farinn að sofa. Eftir langar vökunætur síðustu viku (og fjarveru héðan) komst ég í Þórsmörk og naut blíðunnar. Ekki þar með sagt að ég hafi bara sofið en það var samt ljúft að sofa í dúnpokanum meðan frostið var úti. Þetta er einn fallegasti árstíminn á fjöllum, lítil umferð, kyrrðin og stillan, náttúran eins og stillimynd í sínu fegursta. Annars er alltaf fallegt og gaman á fjöllum, hvernig sem viðrar.
Það hafa allir skoðun á deilum þessa misseris en enginn virðist hafa lausn á málum. Virðist ganga í hringi stífni mannkyns og togstreita þess að einhver hafi það betra en aðrir og ég sé að missa af einhverju. Það virðist orðið fágætt í dag að fólk kunni að gera ekki neitt, geta slappað af og notið þess sem er, augnabliksins. Ég er ekki undanskilinn og þrátt fyrir fögur fyrirheit við sjálfan mig eru verkefnin farin að hlaðast í bunkum á undan mér. Í dag verð ég ríkur á veraldlega vísu þar sem auðurinn rúllar inn við stóra greiðslu eftir sölu á síðustu húseign en eins og alltaf þá stoppar slíkt stutt við. Best að njóta meðan á stendur.
Það virðist nóg af auði í þjóðfélaginu, bara misskipt ríkidæmi. Þeir ríku hagnast meira og meira en hvað fáum við? Hvað fer mikið af hagnaði auðfyrirtækja í ríkiskassann? Ef við, almúginn, öðlumst einhverjar auka krónur, þá er strax seilst í vasann og hrifsað af okkur. Eina sem virðist skila okkur af hagnaði auðvaldsins er að það er enn meira tilbúið að seilast í vasa okkar og "geyma" peningana okkar. Við höfum hvort eð er ekki gott af því að eiga peninga, við eyðum þeim bara enn meira og aukum þenslu þjóðfélagsins, hvað svo sem það táknar. Okkur má ekki líða of vel. Við erum bara púkar sem megum okkar lítils. En veita peningar okkur eitthvað meiri hamingju??? Að vera púki eða aurapúki, það er spurningin.
Húsnæðið fæ ég ekki fyrr en í desember svo það er ljóst hvað ég geri um jólin. Fram að því ætti maður að nota tímann og kaupa jólagjafir og gera jólakort, alla vega hugsa um það.
Það skrýtna er að um leið og fólk heyrir að maður er að flytja eða er á götunni þá vilja allir allt fyrir mann gera, eða, er það kannski nokkuð skrýtið? Maðurinn er félagsvera og undir það vil ég flokka náungakærleikann, viljann til að aðstoða þá sem minna mega sín. Ég á svo sem lítið bágt en það er alltaf gott að finna hlýhug þeirra sem næst manni standa og annarra. Maður missir alla vega ekki alla trú á mannkyninu.

Vökunætur
Best að blogga smá meðan ég bíð eftir vélinni. Er að vinna næsta tölublað af Útiveru og sit hér fram á rauða nótt. Er að gera PDF prófarkir af greinum blaðsins og verð bara að bíða á meðan. Þessu er alveg að ljúka svo ég get farið að sofa eftir nokkra daga. Hreyfingarleysi og sælgætisát heldur manni vakandi en mikið verður gott að geta hreyft sig aftur og borðað almennilegan mat.
Geisp, er farinn að sofa því tölvan hefur lokið sér af.

Nordmann
Hjá Vegagerðinni, þar sem ég vinn, er gestur frá Noregi. Hann er búsettur í norður Noregi en verður hér í nokkra mánuði. Hann hefur gífurlegan áhuga á íslendingasögum og öllu er varðar Ísland. Stundum veit ég varla um hvað hann er að tala en get oftast giskað á að það tengist íslendingasögum. Nánast allt sem hann segir tengir hann við þær og hann ER ræðinn þannig að þó verið sé að ræða smámál þá verður það langt mál. Um daginn bað hann mig að hjálpa sér við að flytja gögn á milli tölva og hann fór að lýsa fyrir mér hvað hann vildi. Ég vissi ekki hvaðan á mig stóð veðrið þegar ég heyri nafnið Gunnar á Hlíðarenda (með norskum hreim) í miðri setningu og uppgötva að hann er farinn að heimfæra tölvur og vinnslu þeirra á Gunnar. Norðmönnum er greinilega allt fært. Er búinn að læra það að ég hlusta fyrst vel á það sem hann segir því það kemur oft langur ritual úr íslendingasögum og ættfræði út frá því áður en við komumst að efninu. Lifandi og skemmtilegur náungi og mætti halda að hann væri um tvítugt en hann er um sextugt.

Myndarlegt veður
Veðrið þessa dagana er fremur haustlegt. Sjórinn illilegur, kaldur blástur og ofankoma í formi vatns í sæmilegasta magni. Hef stundum velt því fyrir mér hvar allt þetta vatn er. Borgar sig lítið að spá í það, maður verður jafnvitlaus af því eins og að spá í hvað stjörnurnar séu margar.
Um daginn var veðrið reyndar mjög flott þó það væri ekki mjög gott. Himininn var baðaður í rosaskýjum en sólin skein á þau þannig að þau voru mjög myndræn. Nánast eins og málaður himinn. Var ekki með myndavél til taks svo ekki náði ég því á mynd.
Það er alltaf jafn gaman að finna að einhver saknar manns og ekki skemmir það fyrir þegar lítil kríli sem maður hefur komið í heiminn sýna það. Hef ekki séð nóg af stelpunum undanfarið og voru það því fagnaðarfundir í gær þegar við fórum saman að sjá nýlega fædda dóttur hans Tolla en hún heitir Ösp. Skemmtilegt að sjá hvað börn hafa mikinn áhuga á hvert öðru, alveg strax frá fæðingu.
Hef aðeins verið að kynna mér Lomo myndavélarnar undanfarið, soldið skemmtilegar og alveg kjörið fyrir unglinga að dunda við þetta. Hægt er að taka myndir með litafilter, nokkrar saman á eina mynd, nánasteins og stuttan videóbút o.fl. Ef einhver hefur áhuga á að kynna sér þær þá er hægt að sjá þær á www.dikta.is.

Vökustaurar
Vökustaurar, vökustaurar. Fæ sennilega ekki nóg af þeim á næstunni. Virðist vera erfitt að vinna þetta blað án þess að lenda í pressu undir lokin og vinna fram undir morgun í nokkra daga. En nú er komið að því. Eftir þetta blað verður farið í ræktina og tekinn upp þráðurinn, þessi þunni, og tekið á því. Nokkuð sem flestir segja við sig eftir áramót, eftir sumarið og nokkrum sinnum á ári. Hreyfingarleysi mitt undanfarnar vikur fer að hætta að vera fyndið. Ég ætti að hafa nægan tíma og peninga til þess en um leið og tími gefst, tekur hið meðfædda letiblóð yfirhöndina og maður situr þar til þörfin hverfur. Eina líkamsræktin sem ég fæ þessa dagana eru hlaup upp og niður stigana í vinnunni og fótbolti einu sinni í viku. Hm, dugir ekki.

...
Jæja, æfingin afstaðin og allt gekk vel. Allir fundust og vísbendingar komnar í hús. Það er samt skrýtið hvað hlutir sem virðast vera augljósir eru illa sýnilegir þegar maður er að leita að þeim. Heyrði einu sinni skýringu indíána á þessu. Ef maður leitar of stíft að einum hlut, þá sér maður ekki vísbendingarnar í kringum sig. Leit á að framkvæma með því að lesa, láta umhverfið mata sig en ekki búa sér til ákveðna mynd af því sem verið er að leita að. Ekki galið.
Það styttist með hverjum deginum að slotið komi í mínar hendur en þangað til er maður bara að leika sér, heimsækja vini, eyða peningum og flest sem vinnandi fjölskyldufólk virðist gleyma að gera og týnir sér í amstri hvers dagsins. Hm, ég er að vísu vinnandi en gleymdi ýmsu undanfarin 10 ár.
Ég fer að halda að ég hafi slegið í gegn með erindi mínu um daginn um vorferðina mína því enn er verið að panta mig, nú á fund á Hótel Örk. Annað hvort er ég svona rosalega fyndinn að sjá á sviði eða vinnufélagarnir vorkenna mér.

Helgin
Róleg helgi. Fyrir utan það að ég sat nánast allan tímann og vann við Útiveru. Nú fer að líða að næsta tölublaði og þá aukast seturnar fyrir framan skjáinn til að klára að brjóta um blaðið. Það passar mátulega að þegar maður þarf að sitja inni og vinna, lesa undir próf eða eitthvað slíkt, þá er alltaf gott veður úti. Fann það bærilega í gærkvöldi, sunnudagskvöld, að það var frábært veður. Stillt, nýlega búið að rigna, þokkalega hlýtt og mátulega skýjað. Besta sem maður gerir á svona kvöldi er að fara í göngutúr til að slaka á fyrir svefninn. En hver gerir það? Ég? Nei, ég sat inni fyrir framan skjáinn "og gloede paa det". Í kvöld er svo sameiginleg leitaræfing björgunarsveita á höfuðborgarsvæðinu sem ég sé um. Alltaf sama sagan, maður má ekkert vera að því að vinna þessa dagana.

Fyrirlestur
Síðastliðinn miðvikudag hélt ég smá fyrirlestur hjá Vegagerðinni um Indlandsferð mína í vor.
Virðist hafa mælst vel fyrir þar sem fólk hringdi í mig sérstaklega heim á eftir til að þakka mér fyrir. Svo var hringt í mig í gær og spurt hvort ég vildi halda þetta hjá Lions fljótlega.
Ég ætti kannski að leggja þetta fyrir mig, tala um sjálfan mig og það sem ég er að gera en hingað til hef ég ekki verið maður margra orða, he he.

Hm
Eitt það erfiðasta sem ég tekst á þessa dagana er að vera án barnanna minna. Við foreldrarnir búum nú í sitt hvoru lagi og ég á götunni, nánast. Fæ ekki afhent húsnæði fyrr en í byrjun desember og þangað til sé ég dætur mínar fremur stopult. Ég hringi daglega í þær en ég finn sterklega að böndin trosna við þetta. Þetta lagast væntanlega þegar ég fæ þak yfir höfuðið en á meðan veltur það á mér að halda tengslunum. Ekki skemmtilegt en ef maður ætlar að halda sambandi við börnin sín þá er það alfarið í eigin höndum að sjá til þess.
En að öðru. Í gærkvöldi hringdi í mig fullorðinn maður norður úr landi og sagðist vera krónískur safnari á íslenska tónlist. Hann hafði fengið lista í hendurnar frá Landsbókasafninu og þar hefði hann rekist á nafn mitt og upplýsingar um að ég hefði gefið út geisladisk. Það stemmir, því árið 2000 samdi ég tónlist við ljósasýningu á Ljósahátíð Reykjavíkurborgar sem við sýndum á framhlið Háskóla Íslands og kallaði ég diskinn Karnival skugganna. Hann var að falast eftir þessum disk og mun ég með glöðu geði senda honum eintak. Er í raun glaður í hjarta og upp með mér að einhver vilji eignast diskinn. Hvort sem hann hlustar á hann eður ei, þá hefur salan rokið upp við þetta, með þessu eina eintaki. Ég spjallaði aðeins við hann og kom í ljós að hann hefur safnað íslenskri tónlist í rúm 30 ár (gefur alla erlenda tónlist frá sér sem hann fær) og á nánast allt sem komið hefur út á vinyl og CD. Þetta er gríðarlegt safn sem veltur á þúsundum, ef ekki tugum þúsunda, og eins og búast má við kemst hann ekki yfir að hlusta á þetta allt saman en segist eiga nóg pláss. Ég á eftir að heimsækja hann við tækifæri og skoða þetta safn hans en það er ekki leiðinlegt að vita til þess að minn markaðslítilláti diskur á örlítið rými þarna. Alltaf gaman að fá óvæntar símhringingar.

Undur
Það er eitthvað að gerast í mínu lífi þessa dagana. Ég sem hef varla snert á hljóðfæri um nokkurt skeið hef sest við píanóið nokkrum sinnum undanfarið og spilað. Ótrúlegt. Var að vísu ekki mitt framtak til að byrja með en var beðinn um að æfa nokkur lög með söngkonu, svo sem ekki tiltökumál en ég hef ekki snert píanó í margar vikur. Ætti ekki að vera mikið vandamál en ég gleymdi því að sama dag var ég að fara að flytja húsgögn og fleira úr skrifstofu Útiveru. Ég var því nýbúinn að flytja slatta af þungum hlutum þegar ég mætti á æfinguna. Var viss um að þurfa að spila með hnúunum en allt gekk þetta upp. Það er því smá vonarneisti uppi í heilatetrinu um að maður fari að setjast við hljóðfærið aftur. Eins gott að það fari að gerast því nokkur tónlistarverkefni bíða handan hornsins.

Vestur
Um helgina skrapp ég vestur á firði, nánar tiltekið til Patreksfjarðar. Ók í svarta myrkri og rigningu vestur á föstudagskvöldið og var kominn stuttu fyrir miðnætti. Fínt að fara út úr bænum og stunda smá vinnu í friði fyrir erli og vera svo í góðu yfirlæti hjá gestgjöfum. Ók svo til baka sunnudagskvöldið í rigningu og hávaðasaltroki. Alltaf fínt veður fyrir vestan. Þannig fór um helgi þá.
Þetta er nú bara vest firskt og svo smá versnar það, eins og þeir segja fyrir vestan.

Rykfall
Þegar maður dettur út úr blogginu virðist erfitt að komast inn. Ekki bætir það úr skák að hlutir hérna rykfalla og verða ónothæfir. T.d. kommentakerfið sem er fyrir neðan hvern póst frá mér, það er hætt að virka. Nú þarf ég að reyna að koma því í lag (eins og öðru sem aflaga hefur farið í lífi mínu undanfarið) og athuga hvort einhverjir lesa þetta hjá mér og vilja tjá sig. Þangað til verður fólk bara að senda mér tölvupóst á jgislason@simnet.is og létta á hjarta sínu.