jobbi

Fjallablámi
Það er erfitt stundum að muna að það búa ekki allir við það sama. Við höfum fjöllin og getum varla án þeirra verið en svo eru sumir sem búa við flatneskju. Hannes félagi minn býr í Danmörku svo það er ekki nema von að hann spyrji hvaða fjöll ég sé að tala um. En trúin flytur fjöll svo nú er bara að spíta í lófana og trúa, þá er málinu reddað. Svo eru aðrir sem hafa lítinn sem engan áhuga á fjöllunum í kringum okkur og bora sér niður í kjallaraholur. Fá svima ef þeir stíga upp úr stólnum, hvað þá að fara upp tröppur til að komast út. En það er bara að hrópa nógu hátt út úr holunni, kannski heyrir einhver í manni.

Kittu blogg
Kitta er félaginn minn í Flugbjörgunarsveitinni og nemandi í Kennaraháskólanaum í Reykjavík. Var að bæta henni við linkana hér til hægri.

Spakmæli dagsins
Að horfa út um gluggann á fjöllin, snævi þakin í sólskininu fær nánast hverja frumu í líkamanum til að iða og emja á hreyfingu. Nú er rétti tíminn til að truntast út úr húsi og halda upp til fjalla. Skella sér á skíði, fara í fjallgöngu, renna sér á þotu eða einhverju öðru og njóta þess að vera til, njóta alls þess sem við höfum í kringum okkur. Hvað er betra en að vera uppi á fjalli og finna kyrrðina? Sjá fegurðina allt um kring og finna hvernig líkaminn sígur í sig orkuna sem við fáum úr fjöllunum. Þetta er allt í kringum okkur svo hvernig væri að koma sér út úr dimmum skotum steinkumbaldanna sem við höfum reist utan um okkur og njóta alls þess sem náttúran hefur okkur að færa? Upp, upp mín sál.
Sama hvað ykkur finnst, þetta er það sem ég vil njóta og fíla í ræmur. Að sitja hálf rænulaus innandyra við tölvuskjá eða yfir einhverju öðru og missa af öllu í kringum okkur? Kemur ekki til mála.

Dagurinn í dag
Að taka einn dag fyrir í einu gerir allt miklu auðveldara. Ef við lítum of mikið í baksýnisspegilinn endar það með því að við keyrum á. Ef við horfum of langt fram fyrir okkur missum við sjónar á því sem er beint fyrir framan okkur. Ef við breytumst í ófreskju eins og margir gera í umferðinni, eigum við það sterklega á hættu að valta yfir náungann. Stutt og þægilegt fyrir egóið en samviskan étur það fljótt upp. Einfalt gerir þetta þægilegt og ekki óyfirstíganlegt. Að færast of mikið í fang endar með því að hrúgan hrynur í fanginu á okkur. Það er alveg hægt að taka eitt fyrir í einu og ganga svo til baka og taka upp næsta hlut. Ekki gengur maður á öll fjöll samdægurs.

Að brosa
Um daginn var ég svo leiðinlegur að hella mér yfir manneskju sem er mér mjög kær. Skammaði hana fyrir litlar sakir og fór síðan. Ég fór út til að skokka og þegar ég er búinn að skokka í nokkurn tíma og reiðin mér enn ekki runnin, mæti ég gangandi manni. Ég reyni að víkja en hann gengur fyrir mig svo ég fer á hinn kantinn en hann gengur aftur í veg fyrir mig og lætur síðan eins og hann sé að fara í veg fyrir mig með því að hoppa á milli gangstéttarbrúnanna. Síðan brosir hann góðlátlega og gengur fram hjá mér. Þetta augnablik sem hann brosti til mín, breytti tilverunni. Tilfinningalega hef ég verið í molum undanfarið og ekki var líðan mín sérlega góð þegar ég mætti honum en við þetta eina bros, breyttist allt. Það munaði minnstu að ég sneri við, færi til hans og faðmaði hann að mér í þakklætisskyni. Oft hef ég verið að segja við fólk að eitt bros geti breytt deginum fyrir aðra, t.d. í umferðinni en þetta er í fyrsta skipti á ævinni sem ég upplifi svona lagað. Frábær tilfinning! Ég tek það fram að ég baðst afsökunar á reiðilestri mínum.

Að teygja sig lengra
Að ná langt í lífinu er draumur margra. Til þess þarf yfirleitt þrotlausa vinnu. Sumir ná langt með heppni en er það ekki bara þunn skel sem gefur undan þegar á reynir? Það vantar grunninn sem byggður er upp með vinnu og einurð og tíminn gefur okkur. Ef við gefumst upp á miðri leið, þurfum við að byrja upp á nýtt. Það er sama hvort við erum í vinnunni, heima fyrir eða hvar sem er. Ef við hættum og förum annað, þurfum við að byrja aftur upp á nýtt. Það er hægt að ná langt á ýmsum sviðum, unnið að starfsframa, byggt upp fjölskyldu, unnið í sjálfum sér eða vinum sínum. Ég tel þó mest um vert að gefast ekki upp, því þetta er þrotlaus vinna sem reynir á en gefur okkur svo mikið að lokum. Verðlaunin fram undan eru gefandi en þangað er líka þyrnum stráð braut.

Hamingja
Hin eilífa leit að hamingju hefur sennilega fylgt mannkyninu frá örófi alda. Hvað er hamingja?, hefur endalaust verið spurt. Ef illa gengur í lífinu segir fólk að það sé óhamingjusamt en ef vel gengur í lífinu virðist fólk oft líka vera óhamingjusamt. Íslendingar virðast vera hamingjusamastir allra þjóða en er þetta ekki alltaf bara einstaklingsbundið?
Sumum finnst þeir hamingjusamir ef þeir hafa peninga, aðrir telja peninga forsendu óhamingju.
En fyrir öllu er að hafa heilsuna í lagi og allir virðast komast á þá skoðun, misseint hjá fólki reyndar en á endanum virðist það þó vera. Hamingjan virðist fylgja einkalífinu enda erum við ekki hamingjusöm fyrir annað fólk. Ef við missum eitthvað sem okkur er kært verðum við óhamingjusöm en er ekki sagt að tíminn lækni sár? Alla vega er ekki alltaf hægt að endurheimta það sem tapað er en í staðinn þarf að byggja upp á nýtt og lifa við það. En er þetta alltaf leit að hamingju? Að finna innri frið virðist vera nokkuð nálægt hamingjunni en finnum við hana nokkurn tíma? Er hún bara augnabliks ástand? En við gerum þetta ekki ein.

Ský á himni
Úti er veðrið að láta á sér kræla og er búið að vera rok í dag. Snjórinn horfinn úr bænum, klakinn sem betur fer að losna og spurning hvort vori snemma. En ekki er rokið alltaf til trafala, stundum getur það hreinsað. Ef þungbúin ský eru á himni er gott til þess að vita að þeim er hægt að feykja á brott. Hvort sem það er rokið eða eitthvað annað sem gerir það.

Snjórinn kom
Í þá mund sem ég skrifa þetta er jólasnjórinn að endurtaka sig. Í morgun var hálkan svo mikil að hún var flögrandi um allt. Smá vatnsskán á götum og stígum og allt var fljúgandi. Þetta er neikvæða hliðin af frostinu. Þegar snjóinn tekur upp og hann bráðnar, frýs svo aftur ofan í það og hálkan verður veruleg. Var farinn að horfa fram á svartan og leiðinlegan janúarmánuð en viti menn, náttúran á sínum stað (vonandi) og nú kyngir þessu niður. Hvar endar þetta eiginlega? Ég fylgist alla vega vel með og sé hvort ég hafi tekið rétta skó með mér í vinnuna. Bíllinn á verkstæði en ætti að vera tilbúinn seinni partinn, vonandi. Þá þarf ég ekki að labba heim í svörtu lakkskónum mínum, öslandi snjóskaflana.

Á nýju ári
Það er kominn annar janúar og ég hef ekki skrifað síðan í fyrra. Gleðilegt ár allir saman og þakka það liðna. Þó nýtt ár sé gengið í garð er ekki þar með sagt að maður hætti að hugsa svo hugrenningar mínar eiga eftir að streyma hér í gegn sem fyrr. Það sem helst gengur í fréttum núna eru mannskæðir jarðskjálftar. Af þeim tölum sem maður er að sjá virðast Kínverjar eiga metið. Þó það farist 100.000 manns annað slagið, er það ekkert miðað við metið. Á 12. öld (1156) fórust um 830.000 manns í einum jarðskjálfta í Kína. Það hefur svo sem ekki séð högg á vatni. Á sama tíma voru Íslendingar að höggva mann og annan og stofna klaustur en Kínverjar voru ljósárum framar Evrópu í menningu á þessum tíma. Ég er að vísu ekki klár á hversu margir Kínverjar voru á þarna en miðað við höfðatölu þeirra í dag myndi þetta jafngilda eitthvað á annað hundrað íslendinga. Það væri blóðtaka hjá okkur. Það þarf alla vega 5.000 Kínverja fyrir hvern Íslending sé miðað við að Kínverjar séu 1.500 milljónir. Þrátt fyrir að jarðskjálftar og náttúruhamfarir hafi tekið stóran toll af mannkyninu í gegnum tíðina er það ekkert á við hlutfall styrjalda. Rússar misstu 20 milljónir í seinni heimstyrjöldinni og nasistar útrýmdu 6 milljónum gyðinga. Harðstjórar í gegnum tíðina hafa látið myrða milljónir. Hitler, Stalín, Maó, Djengis Khan, Idi Amin o.fl. Náttúran er bara barn miðað við okkur sjálf í þessum efnum. Alltaf gaman að velta fyrir sér skemmtilegum hlutum á nýju ári, ehemm.