jobbi

Tímarit
Samkvæmt venju verður sennilega lítið um blogg hjá mér um helgina. Ástæðan fyrir því er að vísu önnur en venjulega. Nú stend ég í tímaritsútgáfu og verð upp fyrir haus alla helgina í því. Ég verð á kafi við að brjóta um blaðið og veitir mér ekki af viku yfir helgina. En ég verð þó aðeins að kíkja út fyrir skjáinn um helgina og munum við karlmennirnir hittast og skrafa eða jafnvel skrjáfa þó við verðum ekki skrjáfa þurrir. En blaðið kemur út hvað sem gerist og verið viðbúin að sjá nýja tímaritið á markaðnum innan skamms, um miðjan nóvember.

Með nefið ofan í hvers manns koppi
Jónas félagi minn er heldur betur farinn að ydda pennann. Nú síðast ritar hann um aðgerð sem hann fór í, lét rétta á sér nebbann. Það er nebbnilega það. Jónas er búinn að starfa í björgunarsveit til margra ára svo hann kallar ekki allt ömmu sína en spítalasögulýsingin hljómar svolítið eins og hann vildi heldur vera hinu megin við sprautuna en láta sprauta sig. Svo er vel skiljanlegt að menn sem hafa lent í samþjóðfélagslegu samsæri og peningaplotti séu á varðbergi gagnvart starfsmönnum ríkisins. En lesið bara sjálf og sannfærist. Hann er með tærnar hér til hægri.

Vinir og vandamenn
Það er gott að eiga góða vini. Maður er varla búinn að sleppa orðinu þegar það er gripið á lofti og allt gert til að svíði undan. Nú þegar ég nefni tónlistaráhuga dóttur minnar eru vinir mínir æstir í­ að aðstoða mig við tónlistarlegt uppeldi hennar. Það er strax búið að bjóðast til að gefa henni trommusett í­ jólagjöf og jafnvel bæta við það með afmælisgjöf. Svo eru sumir sem hafa tröllatrú á gáfum hennar og trúa því ekki að þetta hafi verið augnabliks hugdetta hjá henni. En ég segi hingað og ekki lengra. Þegar barnatí­mar eins og Stundin okkar eru farnir að vera með óskammfeilið efni sem er greinilega ekki við hæfi barna og hvað þá foreldra, þá held ég að ég verði bara að kenna dóttur minni á einhvern blóðugan og mannbætandi tölvuleik svo hún taki ekki upp þennan ósóma úr sjónvarpinu.

Trommusláttur
Dóttir mín sá til þess að ég svitnaði um helgina. Hún sá í sjónvarpinu hvar maður var að spila á trommur og með honum á minna setti var sonur hans að spila með. Ekki leið á löngu þar til dóttir mín sagði: ég vil læra svona. Hm, ég nefndi einmitt stuttu áður að mikið væri nú gott að dóttir mín væri ekki að læra á trommur, nægur getur hávaðinn verið í börnunum þrátt fyrir það. En ég get þó huggað mig við það að hún er einungis rétt að verða fjögurra ára og verður væntanlega búin að gleyma þessu áður en vikan er úti, ef ekki fyrr.

Vettvangur glæps
Þrátt fyrir allt, skemmti ég mér ágætlega í Kanada. Eitt af því sem stendur upp úr eru björgunarleikar sem við tókum þátt í. Við vorum fimm saman sem eitt lið og leystum nokkrar þrautir. Sumt af því var nýtt fyrir okkur en annað leystum við ágætlega. Veðrið var bara eins og heima, rok og rigning en ein þrautin var að leita og finna hluti, svokölluð vísbendingaleit. Eftir nokkurn tíma komumst við að því að þarna var búið að setja upp vettvant glæps og reyndum við eftir bestu getu að leika löggur og loka svæðið af. Síðan leituðum við og fundum hluti og bjuggum til sögu sem okkur fannst líkleg að hefði gerst á svæðinu. Eftir að tíma okkar lauk var farið yfir málið. Í ljós kom að Sherlocksgenið er frekar grunnt í okkur og vorum við búin að færa til sönnunargögn, traðka yfir slóðir og fara á mis við ansi margar vísbendingar. He, he, við sem erum sérfræðingar í vísbendingaleit, eh, við héldum það. En maður lærir. Þetta var í raun eins og að ganga inn í ameríska bíómynd en það gerði þetta bara skemmtilegra.

Ýmist í ökkla eða eyra
Hvort er betra að vera með drullu eða skitu? Ég lenti í því um daginn að eiga erfitt með að sofa vegna verkja í brjóstholinu (ekki það að drullan lægi þar). Sama hvernig ég lá eða bylti mér, alltaf var þessi leiðinda seiðingur. Bara eitt ráð til að laga það. Gúffa í sig lyfjum. Ég arkaði sem leið lá í næstu lyfjaverslun og var nánast yfirbugaður af úrvali verkjalyfja. Ég brá því á það ráð að tala við lyfjafræðing og fá sérfræðiálit. Þar sem ég hef slæma reynslu af íbúfeni (fer illa í magann á mér) og ég hef ofnæmi fyrir Kódein, þá tjáði ég sérfræðingnum það svo ég fengi nú örugglega besta lyfið fyrir mig. Hann mælti með ákveðnu lyfi og ég fór til baka og smellti einni töflu í mig fyrir svefninn. Um kl. 4 að morgni vakna ég með þessa líka verkina í maganum og spýjuna í hálsinum að ég gat mig varla hreyft. Nú voru góð ráð dýr. Það er ekki það besta sem maður gerir að æla þegar maður er með brotið rif, þá reynslu var ég búinn að prófa við að hnerra. Ég gerði allt sem í mínu valdi stóð að forða þeirri uppsölu og kyngdi í gríð og erg og gleypti. Sem tímanum leið (heil eilífð í mínum huga þá) virtist mér verða ágengt og var svo komið að ég gat komið þessu hina leiðina út. Ég smellti mér á settið og losaði það sem ég gat og var stolltur af næturverki mínu.
Um morguninn komst ég svo að því að losun mín hafði verið þvílík að klósettið stíflaðist og ekkert annað dugði en að nota drullusokkinn til að pumpa og losa. Ég veit ekki hvor var meiri drullusokkur í mínum huga, ég eða hinn drullusokkurinn. Ég hafði þó rænu á að lýsa mig sekan og biðjast afsökunar á athæfi mínu en þarna hefði líf legið við. Þarna reyndi eflaust verulega á gestrisni Kanadabúa en daman lét lítið á því bera og brosti vorkunnarlega til mín.

Gjugg í borg
Þar kom að því. Ég er snúinn aftur en ekki á fæti. Mætti halda að það væru ekki til pennar í Kanada þar sem ég hef ekki skrifað hér í háa herrans tíð. Margt búið að gerast en ennþá fleira sem ekki hefur gerst á sama tíma. Það má ekki bregða sér frá í smá tíma og það verður allt vitlaust. Verkin hrúgast upp og lesendur óþreyjufullir að fá nýtt blek að lesa. Nú verður bætt úr því. Það er ekki tekið út með sældinni að vera rifbrotinn en þegar maður hittir fólk sem virkilega þjáist þá hættir maður að kvarta. Best að kyngja vorkunnseminni og aumingjaskapnum og taka á þessu eins og maður, eða þannig. Kunningi minn er búinn að þjást í 10 ár, með verki og fleira frá því að hann lenti í aftanákeyrslu. Oft á tíðum hef ég haft áhyggjur af honum og er ég ekki einn um það. Andleg og líkamleg líðan haldast sterkt í hendur og það sem hann er búinn að ganga í gegnum er ótrúlegt en hann þraukar. Í raun hef ég mjög gott af því að heimsækja hann og minna mig á að það er ekki mikið að mér. Mér finnst hann ótrúlegur að ná að sigla í gegnum þetta en hans helsta mein er að allir halda hann aumingja þar sem ekkert sér á honum eftir slysið en bakmeiðsl og hálshnykkur eftir aftanákeyrslu er nokkuð sem er ekki mjög sýnilegt. Jákvæðni er nokkuð sem kemur okkur langt.

Canada
Islenskt vedur en ekki islenskt lyklabord. Rok og rigning en adeins hlyrra. Filum okkur vel, nokkud heimilislegt. Thratt fyrir ad ein taska hafi ordid eftir einhvers stadar a leidinni. Verdum i fjori a morgun, midvikudag i bjorgunarleikum og tek eg thatt i thvi sem eg get thratt fyrir brotin og stokk bein.

Rifjasteik
Það eru ekki bara flensur og drasl sem geta lagt okkur að velli. Nú hef ég sennilegaí fyrsta sinn brotið í mér bein. Það er svo sem ekki alvarlegra en rifbein en óþægilegt er það. Eina fötlunin við þetta er að ég get ekki hreyft mig jafn hratt og áður og get ekki lyft mjög þungu. Gallinn er bara að dætur mínar taka ekki mark á slíku og hossast á mér sem aldrei fyrr. En svo er ekkert víst að ég sé brotinn, nema kannski bara á sál en ekki líkaman. Ég fékk harkalegt olnbogaskot í fótbolta um daginn og hélt ég bara að þeir hefðu hitt á milli rifja, nógu óþægilegt var það. Fyr tveimur dögum síðan fór ég að finna fyrir verk og er aumt hvort sem ég anda eða þrýsti á staðinn. Ég er enn að velta fyrir mér hvort ég eigi að láta kíkja á þetta en nenni varla að fara á slysavarðstofu bara til að bíða í 3 tíma og láta síðan segja mér að það sé ekkert við þessu að gera, bara hvíla. Kannski yrði þetta jafnvel búið á skemmri tíma en tekur að bíða þar. Á meðan læt ég bara renna mér til rifja og rifja eitthvað gamalt og gott upp á meðan.

Sprensuflauta
Nú er tími skammdegis og illkvittinna flensa að ganga í garð. Myrkrið skellur yfir og fólk farið að hópast í flensusprautur svo það fái ekki flensu.
Fyrir mér er þetta tími skemmtilegheita utandyra og grúsks í horni mínu. Að þeysast á fjöll að vetrartíma er gaman en ég hef ekki síður ánægju af því að kúldrast yfir hugðarefnum mínum og skapa ódauðleg listaverk (hver veit). En til þess að gera hvoru tveggja þarf orku og það stendur ávallt til að safna henni en aldrei er maður nógu duglegur. Það vantar ekki að maður fer út að hlaupa, spilar fótbolta, badminton o.fl. en stöðugt er eitthvað að trufla þannig að reglubundin æfing truflast og falla niður tímar. Svo kemur að því að maður leggst í flensu af því að maður fór ekki í flensusprautu eins og allir hinir og maður var ekki nógu duglegur að stunda æfingarnar. Tja, það er vandratað þetta líferni og sjaldan hægt að gera sjálfum sér né öðrum til hæfis.

Aftur til fortíðar
Ég álpaðist inn í Orthodox kirkju í Moskvu sem er ekki í frásögur færandi nema hvað ég varð nánast fyrir árás reykelsis í kirkjunni. Þessa kirkju höfðu kommúnistar sprengt í loft upp á sínum tíma því þeir sögðu að trúarbrögð væru ópíum fólksins. Þessa kirkju tók hátt í 100 ár að byggja á sínum tíma en þeir vildu reisa stærsta samkomuhús veraldar þarna fyrir comrads og 100 metra háa styttu af Lenin þar ofan á. Aldrei varð af þeim framkvæmdum en í stað breyttist staðsetningin í risa sundlaug fyrir borgarbúa. Fyrir nokkrum árum ákváðu Rússar síðan að endurreisa kirkjuna og gerðu það aðeins á 7 árum og er nýbúið að opna hana aftur.
Meðan ég stóð inni í hvelfingunni og fylgdist með guðsþjónustu (allir standa í kirkjunni) þá er skyndilega pikkað í bakið á mér og þegar ég lít við sé ég reykelsisstatíf koma fljúgandi í átt til mín úr hendi prests. Ég vippa mér snarlega til hliðar til að styggja ekki rússneska trúarbragðaleiðtoga en sem betur fer var reykelsið þó fast við prestinn þar sem það hékk í keðju við hendi hans. Hann gekk um alla kirkjuna og dreyfði reyknum um allt og sá ég hvar fólk vék sér undan þó það hafi eflaust ekki verið jafn snöggt og ég né heldur felmtri slegið yfir óvæginni árás. En kirkjan er samansafn af þvílíkum dýrgripum og flúri að ég á bágt með að trúa að þeir hafi náð þessu á aðeins 7 árum. Það tók víst aðeins lengri tíma að reisa Hallgrímskirkju en ekki er hún ofhlaðin flúri og dóti.

Dagur 2
Ah, alltaf gott að finna þegar vetur nálgast. Kalt í veðri, jafnvel blautt ef ekki snjódrífa og finna hvernig kuldinn nístir inn að beini. Allt á sínum stað. Eins og minn er siður keypti ég að sjálfsögðu tónlist í Rússlandi. Sleppi ekki happi úr hendi við að nálgast tónlist í öðrum löndum. Helst vil ég kaupa eitthvað innfætt sem ég get ekki nálgast annars staðar. Ég reyndi að gera mig skiljanlegan um hvað ég vildi og voru mér sýndir einhverjir diskar með óskiljanlegu lesmáli svo ég varð að spyrja um hvert smáatriði. Að lokum fór það svo að ég nánast keypti nokkra diska blindandi og er smátt og smátt að komast að því þessa dagana hvað ég keypti. Sumt er ágætt og einkennandi fyrir Rússland en ég forðast yfirleitt það sem mér er bent á sem vinsælt þá daga sem ég kaupi. En að skilja hvað eða hverjir eru á diskunum er mér enn hulin ráðgáta. Einnig skil ég tölvutónlistarforritið vel sem er að reyna að lesa þetta þegar ég set diskinn í. Það kemur einfaldlega fyrir hvert lag ????.???????. En það er þó hægt að spila diskana, það er alþjóðlegt tungumál.

Enn slepp ég
Það er orðið langt síðan ég skrifaði hérna og eru strax farnar að berast kvartanir en nú skal úr því bætt þar sem nýafstöðnu ævintýri mínu er lokið. Búinn að ferðast um svæði Mischa, Anastasju og fleiri ævintýrapersóna í Moskvu sem þrátt fyrir ævintýraljómann enduðu sína sögu á dramatískan og tragískan hátt. Komst að vísu ekki í húsnæði Raspútíns en hann er einn af dularfyllri persónum sögu Rússlands. Fyrir utan hallir og gestrisni Rússa, þá verð ég að segja að umferðarmenningin er eitt af því sem situr hressilega eftir í minnisholunum eftir þessa ferð. Ef það eru 3 akreinar þá keyra þeir 4 samhliða. Það er bara flautað og ekið áfram þangað til annar gefur eftir og þeir myndu ófáir fá hjartaáfall bara við það hvað þeir keyra nálægt hver öðrum og fyrir hvern annan. Það er heldur ekki fyrir hvern sem er að reyna að ganga yfir umferðargötu þarna.
En þeir eru vestrænni en ég átti von á. Þetta hefur verið að gerast nú síðustu árin og var þetta því ekki eins framandi og ég átti von á. Um leið og ég kom þarna varð ég tortryggnin uppmáluð og stimplaði alla þjófa og dusilmenni sem nálguðust mig meir en 10 metra. Sérstaklega voru leigubílstjórar ágengir og er ég ekkert hissa á því eftir að hafa reynt leigubílana þarna. Það tekur í mesta lagi 5 sekúndur að fá bíl því ef maður veifar hendinni stoppar næsti bíll, hvort sem það er leigubíll eða einkabifreið. Þeir eru allir tilbúnir að keyra fyrir pening.