jobbi

Sigur
Ég sigraði Rússana. Þeir tóku mér með brosi á vör og allt gekk upp. Eitt núll fyrir mér. Ég held að það hafi gert gæfumuninn að ég var í rauðri flíspeysu. Annars hafði ég líka í bakhöndinni að ömmu minni var boðið til Rússlands af kommúnistum árið 1951 og hún var áskrifandi að rússnesku tímariti árum saman. Þeir hefðu bugtað sig og beygt hefði ég notað það á þá. Eins gott að þeir frétti ekki af því fyrir westan.

Hjálp í skyndi
Búinn að vera allan daginn á skyndihjálparnámskeiði og verð allan daginn á morgun einnig.
Nú er maður aftur orðinn tilbúinn að bjarga einhverjum svo farið bara í röð. Nei, þetta er alveg nauðsynlegt. Upprifjun í skyndihjálp við óbyggðaaðstæður. Nú getur maður kallað sig Woofer, aðili sem hefur lært Wildernes First Respond. Titill, klikkar ekki, he he. Passar ágætlega að rifja þetta upp áður en ég fer á björgunarráðstefnu í Kanada. Förum í leiðinni á björgunarleika þar sem við tökum þátt í æfingum og þrautum í skyndihjálp og öðrum björgunarstörfum. Þar kannski lærir maður eitthvað nýtt. Helgin virkar ósköp stutt þegar maður er upptekinn frá morgni til kvölds svo það er lítið fyrir frítíma. En það er kannski eitthvað sem maður gerir bara í ellinni, slappar af.

Að halda haus
Dóttir mín, sú eldri, fór í skurðaðgerð síðastliðinn mánudag. Taka þurfti hálskirtlana þar sem komnar voru sprungur í þá og þar með aukin sýkingarhætta. Gott og vel. En eftir aðgerð kom í ljós að teknir voru hálskirtlar OG nefkirtlar og ekki nóg með það heldur tóku þeir rör úr öðru eyranu á henni. Furðulegt að hún skuli halda hausnum þar sem maður hefur á tilfinningunni að það hafi verið sundurskorinn á henni hausinn. En hún braggast vel og er öll að koma til, kannski fullmikið á stundum. Þeir sem hafa farið í hálskirtlatöku, muna eftir því alla ævi. Meira að segja hefðu þeir vitað fyrir fram hvernig þetta færi fram, hefðu þeir ekki farið út í þetta. Ég hef stundum spáð í það hvort ég ætti að gera þetta en eftir að ég sá fréttamann Stöðvar 2 fara í slíka aðgerð (var sýnt í fréttatímanum) þá hef ég ekki haft löngun til þess. Hvað ætli sé gert við hálskirtlana eftir á? Skyldi maður geta fengið þá, þurrkað og sett í hálsmen, svipað og fólk t.d. gerir við endajaxlana. Nei, takk, ef þeir eru einu sinni farnir, er sennilega gott að vera laus við þá í framtíðinni.

Kerfiskallar
Ég er í fyrsta skipti að fara út fyrir Evrópu. Ef það er alltaf svona mikið vesen held ég að ég sé ekkert að standa í því daglega, heima er best. En það verður vonandi gaman að fara til Moskvu og skoða fallega borg og kynnast að einhverju leyti menningunni. Þó ég fari út fyrir Evrópu og til Ameríku, er menningin þar sennilega líkari hér heima heldur en Moskva. Bara að maður lendi nú ekki í rússnesku mafíunni. Þá er sennilega best að vera með bjór til að selja þeim, þá gæti maður keypt banka eða svo þegar heim er komið.
Yfirleitt þegar maður er að fara eitthvað, þá er brjálað að gera heima fyrir. Sér ekki út úr verkefnum en þá er kannski bara best að skella sér í frí. Moskva verður frí, Kanada verður vinnuhelgi. Ef ég slepp frá rússnesku mafíunni, þá er kannski séns að ég læri að bjarga mér frá þeim á björgunarráðstefnu í Kanada. En það verður svo sem ágætt að komast aftur heim og skella sér í stressið og hamaganginn, maður þekkir það best.

Er það nema von
að fólk spyrji hvort maður sé hættur að skrifa hérna. Nokkrir dagar liðnir og engin hreyfing.
En batnandi manni er best að lifa svo nú skal bótin hans braga komast á.
Ég er, aldrei þessu vant, á leið erlendis og ekki bara eina ferð heldur tvær. Svo sem ekki í frásögur færandi nema hvað þetta er útvíkkun á mínum sjóndeildarhring. Í næstu viku er ég á leið til athafnasvæðis Rasputins, Moskvu. Ég fór í morgun í rússneska sendiráðið til að fá áritun og mér leið eins og glæpamanni. Til að byrja með þurfti ég að ýta á hnapp við garðhliðið svo manni verði hleypt inn. Því næst er manni hleypt inn um rammlæstar dyr og þar kemur maður að búri þar sem situr enskumælandi kona. Hún vísar manni upp á næstu hæð og þar er tekið á móti manni frammi á gangi, fyrir utan glerbúr og læstar dyr. Þegar þangað var komið var þetta nánast eins og yfirheyrsla. Þeir lágu yfir pappírunum frá mér (og þá meina ég lágu, því þeir grúfðu sig yfir bréfin eins og útvortis dulmálsskeyti væri á ferð) og eftir nokkurt þóf þá dugð þetta ekki til. Það vantaði nánari staðfestingu á þessar staðfestingar sem ég var með. Hrmpf, ég fór aftur, útvegaði nánari staðfestingar, aftur sama sagan. Í gegnum búrin og hliðin og brottvísun aftur. En, þetta er enn í vinnslu.
Ekki nóg með það. Ég þurfti að fara á söluskrifstofu Icelandair í Kringlunni til að greiða rest af farmiða til Kanada og ekki tók betra við. Fyrst að tala við sölufulltrúa, fara síðan til gjaldkera ... bíða, bíða, bíða. Það var ein manneskja á undan mér og þrjár að afgreiða hana. Hinir gjaldkerastólarnir voru greinilega á lausu því þar sat enginn. Þær kunnu ekki á tækin, ein var að leysa af o.s.frv. Eftir FIMMTÍU MÍNÚTNA BIÐ (anda inn, anda út) þá kom loksins kona til að afgreiða mig og það var gert bak við þiljur (minnti mig óneitanlega á fyrrnefnt sendiráð). Eitthvað var þetta nú undarleg afgreiðsla en Flugleiðir fá falleinkunn hjá mér í afgreiðslu og snerpu. En Kanadamiðinn er í höfn. 1-0 fyrir Flugleiðum gegn Rússlandi.

Fokið í flest skjól
Jæja, er manni nú eitthvað að förlast í blogginu? Ég hef ekki skrifað í 3 daga. Að vísu er ég smá afsakaður um helgar þar sem netvafrarnir mínir heima eru eitthvað slappir, of gamlir, þannig að það er bara vesen að blogga heima. Því hef ég notað tímann þegar ég mæti fyrst á morgnana í vinnuna og skrifað meðan hin vélin ræsir sig upp. En svo eru sumir hlutir sem maður ætlar alltaf að gera en trassar alla tíð. Hjá mér er það eitt af mörgu að uppfæra netvafrana heima.
Svo er það rokið um helgina. Var þetta svo brjálað veður? Við höfum nú séð það svartara. Alla vega var nóg af dóti í garðinum mínum til að fjúka en það situr þar allt enn. Nú, ef Isabelle var svona óskaplega mikið rok og svipað og hér heima, þá býð ég ekki mikið í húsasmíðar í Ameríku. Það fauk þar allt, hvort sem það var lauslegt eður ei. Dóttir mín á dúkku sem hún kallar Ísabellu. Hvaðan hún fékk nafnið veit ég ekki en stundum er sama rokið í kringum þá dúkku eins og rokið úti í Ameríku nema hvað hún fýkur aðeins styttra ef þolinmæðin er þröng en þó lengra en þolinmæðin nær. Þær eru þó góðar saman núna því stúlkan er núna, meðan ég skrifa þetta, á skurðarborðinu á gamla Borgarspítalanum að láta taka úr sér hálskirtlana og rörin sem eru í eyrunum. Nú sit ég hér með krosslagða fingur á lyklaborðinu og bíð eftir símhringingu frá konunni minni og fá að heyra að sú stutta sé vöknuð. Þá mun Ísabella kæta hana.

Huliðsheimar
Nú er bleik brugðið. Það hefur fundist flugumaður í heimum hér og það á minni síðu. Hannes ætlaði að kíkja á síðuna hjá mér en lenti á nokkru sem heitir The Hidden Room. Slóðin er mín en síðan bætist aftan við hana þannig að önnur síða opnast. Kíkið á þetta en hafið í huga að þetta gæti verið mitt annað sjálf sem ég hef ekki vitað um fyrr.

Óléttvín
Nú segja fræðimenn að konur sem drekka léttvín séu mun líklegri til að verða óléttar heldur en þær sem drekka bjór eða sterkt vín. Ég hef nú haldið að ef þær drekka vín séu þær komnar í áhættuhóp hvað það varðar einfaldlega þar sem þær annað hvort verða viljugri eða einfaldlega verði of ölvaðar til að ráða ferðinni. En kannski fer það saman með léttvíninu, þær verða ölvaðar en ráða samt ferðinni og viljinn verði fyrir hendi. Þessar rannsakanir eru alltaf til að létta manni lund. Konur allra landa, drekkið léttvín og þér munuð sem og aðrar óléttar verða. Upp með frjósemina!

Gerum sem minnst
Einn kunnur maður segir uppáhalds iðju sína vera að liggja uppi í sófa og lesa minikrimma en samt verður honum meira til verks en mörgum öðrum. Með öðrum orðum segist hann vera húðlatur. Mér líður í raun svona. Mér finnst lang best að gera sem minnst og "har det hyggeligt", er í raun latur, en samt er maður alltaf á útopnu, það er eins og það sé ekki hægt að hætta. Skyldi maður missa af þessu eða verður einhver á undan mér að hinu. Maður er alltaf að reyna að búa svo um hnútana að maður geti legið í leti seinna á ævinni. En í rauninni erum við alltaf eftir á. Heilinn gerir það að verkum að við erum að minnsta kosti hálfri sekúndu á eftir raunveruleikanum. Frá því að við gerum eitthvað og þar til við upplifum það, tekur það heilann hálfa sekúndu að segja okkur það. En heilinn er svo klár að plata restina af okkar heimska núi og spólar okkur aftur um hálfa sekúndu þannig að við bara föttum það ekki. Hver er að plata hvern, spyr ég nú bara.

Lifandi
eða dauður. Það er ýmist of eða van. Stundum er ekkert að gerast hjá manni og stundum gerist allt á sama tí­ma. Það er að ví­su aldrei ekkert að gerast en stundum er minna en aðra daga skulum við segja. Þessa dagana er svolí­tið mikið að gerast. Stöðug fundahöld hjá FBSR, hvort sem það er stjórnarfundir, dagskrárfundir eða flokkafundir. Freelance vinna mí­n heima við er í­ hámarki, hvort sem það er grafí­k eða tónlist, hugmyndavinna að komandi verkefnum, undirbúningur fyrir tvær utanlandsferðir nú eða bara vinnan mí­n, þ.e. aðalvinnan sem er hjá Vegagerðinni. Að auki er ég svo með fjölskyldu. Ég er ekki sá skipulagðasti svo stundum kemst þetta í­ smá hnút hjá manni. Ég fékk meira að segja að heyra fyrir stuttu að ég ætti mér ekkert lí­f en um leið var sagt að ég hefði undurfríðan hlaupastí­l. Ég tek þessu sem hrósi, alla vega þetta með hlaupastí­linn, maður hefur þá í það minnsta áunnið eitthvað. En þar sem mér skilst að samband mitt við téðan upplýsingaaðila sé að komast á undarlegt stig mun ég ekki gefa heimildamanninn upp en það er þó leið til þess hér á síðunni. Sá aðili er lí­ka hættur að ræða um mig svo við erum alla vega sammála að þessu sinni þó ég eigi ansi erfitt með að ræða ekki um sjálfan mig.

Rósrauð ský
Ég fylgist grannt með honum Jónasi félaga mínum (sjá krækju til hægri). Drífandi og kraftmikill en nú er ég farinn að fylgjast enn betur með honum. Hann er á milli starfa sem stendur og það er greinilegt að nú er hann farið að dreyma dagdrauma, þetta er farið að verða alvarlegt. Að vísu veit ég að hann dreymir og fær hugmyndir hraðar en augun blikka svo ekki nema von að hann spái eitthvað í þetta. Ég hef þá skoðun að alla dreymir, hvort sem á nóttu eða að degi til. Sumir hafa stóra drauma og aðrir minni og mismarga. Ég á mér drauma, suma stóra, aðra smáa og sumir hafa ræst en er að vinna í öðrum. Sumir draumar eru þannig að þeir eiga aldrei að rætast, þá eru þeir ekki lengur draumar. En um leið og einn draumur rætist, þá koma nýjir. Það góða við Jónas er að hann er á kafi í því að láta drauma sína rætast og er ekki með skammtíma markmið heldur horfir til lengri tíma og ætlar greinilega að láta þá rætast. Með því að hafa sjón á takmarkinu og horfa fram fyrir sig er hálfur sigur unninn. Verst að einn draumurinn hans er dottinn upp fyrir, hefði haft gaman af því að keppa við hann. Til að sjá hvaða draumur það er verðið þið bara að lesa hjá honum. Jónas, hvort ykkar les Lesbókina á undan í dag?

Að telja kindur
Jón Múli sagði mér eitt sinn að hann hafi komist að því á sínum tíma að kindur ættu afar erfitt með að telja. Hann var eitt sinn að aka úti á landi þegar lamb hljóp fyrir bílinn og hann ók á það. Jón fór út og sá að lambið var dáið en kindamamma stóð stutt frá með tvö önnur lömb. Jón hafði áhyggjur af ástandi hennar en kindin gerði ekki annað en að jarma og gekk burt með hin tvö lömbin. Þar með vissi Jón að annað hvort kynnu kindur ekki að telja eða þær gætu bara talið upp að tveimur.

Auga fyrir auga
Heimsmynd barna getur verið ákaflega einföld. Þau taka því sem að þeim er rétt og þannig er það bara. Dóttir mín fékk litla brúðumús með sér heim úr leikskólanum, mús sem fer heim með einhverju barnanna af leikskólanum um hverja helgi. Það vildi svo illa til að annað augað datt af henni (þ.e. brúðunni) en barnið var ekki mikið að velta sér upp úr því. Ég aftur á móti hafði miklar áhyggjur af því að augað myndi týnast og hafði mikið fyrir því að koma auganu til skila. Skyldi sama vera uppi á teningnum ef ég missti auga?

Áhrif
Það er undarlegt hvað örfá orð geta haft mikil áhrif. Stundum þarf ekki nema eitt orð til að breyta gjörsamlega merkingu orðanna. Pælingar mínar undanfarið hafa orðið til þess að Jónas félagi minn er sennilega hættur við að læra á píanó. Honum fannst þetta of flókið og botnaði greinilega ekkert í þessu en ég held að hann sé bara hræddur við að ná aldrei þessum djúpa bassa sem ég hef verið að nefna. Annars ætti það svo sem að vera í lagi, hann getur bara spilað á svörtu nóturnar. Þeir sem ekki hafa séð Grimmsævintýri hjá Leikfélagi Kópavogs hafa misst af miklu. Þessar örfáu sýningar sem voru í haust eru búnar og nú leggst leikfélagið í víking út. Ég get bara sagt það að þessi sýning er tær snilld. Þeir sem hafa lesið Grimmsævintýri myndu sjá þau í nýju ljósi.

Í djúpum ...
Ég er orðinn svo djúpt sokkinn að ég held ég verði að stoppa. Hætta að hugsa um sveiflur. Það skilur mig nánast enginn hvort sem er. Ok, sumir, en þeir hafa ekki tíma til að commentera þar sem þeir eru sennilega jafn djúpt sokknir og ég í pælingum. Það er líka að nálgast helgi svo það er best að hvíla heilann og leggja honum í nokkra daga. Fá sér bara bjór og fíla heiladoðann, það má ekki leggja of mikið á hann. Fá sér góða sveiflu, nei annars, ekki fleiri sveiflur í bráð.
Á morgun er stefnan tekin á leikhús, sjá Grimmsævintýri hjá Leikfélagi Kópavogs, besta leiksýning síðustu ára á klakanum og hvet ég alla að mæta, og síðan í Smáralindina og kíkja á Rauða kross daginn þar. Kíkja á hönnunina eftir sjálfan sig og fylgjast með skyndihjálparkeppninni.
Á sunnudaginn er síðan gæsla á Valsvellinum, sennilega í síðasta skipti í nokkurn tíma þar sem Valur er sennilega á leiðinni niður um deild. Alltaf nóg að gera, er það ekki?

Er ekki best að sveifla sér bara í trjánum?
Ótrúlegt, ég vaknaði í morgun. Annars er það yfirleitt ekki vandamálið, undanfarið hefur reynst erfiðara að sofna. Ég held að heilinn í mér sé á sterum. Í það minnsta er hann ekkert á því að fara að sofa þessa dagana. Margt að gerast og heilinn á fullu að reyna að greiða úr öllu saman. Þess vegna er alveg pláss þar til að hugsa um geimhljóð og önnur álíka víruð fyrirbæri. Í það minnsta hef ég verið að spá nánar í hinn fullkomna bassa, béið sem er 57 áttundum fyrir neðan mið C á píanói. Samkvæmt mínum útreikningum er riðafjöldi þessa tóns 3,42712x10- í mínus 15.(veldi) rið. (Hafði ekki möguleika á fleiri aukastöfum). Það gerir 0,000000000000000342712 rið. Þetta er ansi djúpt eða eigum við að segja lágvært. Samkvæmt útreikningum Gunnars mágs míns er sveiflan í þessum tón 1,0807x10 í 7. á ári en það gerir eina sveiflu á 10 milljón ára fresti en þá gengur hann út frá því að rið (Hz) sé sveifla á sekúndu. Ég man ekki alveg skilgreininguna á Hz en þarf að grafa það nánar upp. Kem að því síðar þegar ég er búinn að ganga betur úr skugga um það. Jæja, þá er ég búinn að redda þessum degi og get snúið mér að vinnu. Nokkur sem vill kommentera á þetta?

FBSR
Ég vil gjarnan benda þeim á sem koma inn á þessa síðu að það er krækja yfir á heimasíðu Flugbjörgunarsveitarinnar í Reykjavík hér til hægri. Mjög forvitnilegt og öflugt starf sem þar fer fram.

Spælt egg
Stundum vaknar maður og hefur á tilfinningunni að maður sé eins og spælt egg. Maður er þungur á fætur, allur klesstur, spældur og andinn fer ekki í gang. Draumar, þungt loft eða eitthvað annað veldur þessu. En svo þarf ekki nema eitthvað eitt lítið atvik og maður er kominn í gang. Hjá mér er það ekki kaffið, það get ég ekki drukkið. Aftur á móti er það eitthvað fyrir andann sem lyftir mér upp úr grámóskunni. Eitt slíkt barst mér í pósti í morgun. Móðir mín sendi mér smá klausu sem henni barst á netinu. Þar er fjallað um að geimvísindamenn hafa uppgötvað hljóð frá svartholi í geimnum. Það er svo djúpt (hægt) að mannseyrað greinir það ekki. Þetta vakti strax forvitni mína. Þeir segja að það sé hinn fullkomni bassi og sé hreint B um 57 áttundum fyrir neðan mið C á píanói (lágværir kraftmiklir risar, kannski ég hafi bara orðið fyrir barðinu á svartholi í morgun). Nú fóru að renna á mig tvær grímur. Er þetta hægt? Mið C á píanói er 523.2511306 rið (rétt rúmlega 523 rið) en tónakerfið er þannig upp byggt að næsta C fyrir neðan er helmingi lægri tíðni. Þannig er mið A (konsert A) 440 rið og næsta A fyrir neðan er þá 220 rið. Ef við helmingum þetta í 57 skipti þá er tíðnin orðin ansi lág. Ég reyndi að nota reiknivél á tölvunni hjá mér en þegar hún var búin að helminga þetta í 17 skipti þá gafst hún upp. Er til tíðni sem er 57 áttundum fyrir neðan mið C? Að sjálfsögðu komumst við aldrei niður fyrir 0 ef við helmingum plústölu þannig að þetta er sennilega dýpsta eða lægsta tíðni sem vitað er um. Skyldi vera til mínus tíðni? Spyr sá sem ekki veit en ég er ennþá að hugsa um þetta og á eftir að velta þessu fyrir mér næstu daga eða vikur. En deginum er reddað.

Að valda fíkn eða bara valdafíkn
Jónas félagi minn er farinn að verða duglegur við bloggið. Þið getið kíkt á hann hér til hliðar þar sem hann er ekki í hvalnum sem stendur. Hann virðist eiga við sama vandamannavandamál að stríða og ég, slatti af ættingjum í Danmörku en sagan er skemmtileg hjá honum. Íslendingar hafa átt við þetta að stríða nokkuð lengi þar sem þeir hafa streymt til kóngsins Köbenhavn í gegnum aldirnar. Skyldi það vera bjórinn? Stuðmenn sóttu þangað í frægðina á sínum tíma og virðast vera að uppskera það þessa dagana. Annars er myndin Með allt á hreinu nánast skyldueign allra íslendinga, verður sennilega sett í hóp með íslendingasögum eftir nokkur hundruð ár.
Jónas er greinilega að kynna sér heimsbókmenntir og táknmál. Táknmál í kirkjubyggingum er sterkt og eins og við er að búast hlaðið trúarlegum táknum. Örugglega skemmtileg og fróðleg bók til aflestrar. Trúarbrögð eru af hinu góða þó þau hafi leitt af sér miklar hörmungar í gegnum tíðina og styrjaldir háðar þeirra vegna. Upphafleg hugmynd trúarbragða er góð en valdafíkn og forræðishyggja mannsins hefur afvegaleitt hana í gegnum tíðina. Svo er hinn veraldlegi heimur sem sumum (eða mörgum) verður hált á. Aftur er það valdafíkn og græðgi sem reynist mönnum sterkari og verður seint frá því snúið ef nokkurn tímann. Hafið þið pælt í heimsmynd John Lennon sem kemur fram í laginu Imagine?

Baunir
Talandi um Danmörku, þá á ég slatta af ættingjum á þessu litla og láglenda landi. Íslendingar hafa það svolítið í blóðinu að tala illa um Dani þar sem þeir voru okkar herraþjóð og það var ræktað í okkur að tala illa til þeirra, því við vildum að sjálfsögðu vera okkar eigin herrar. Í dag er þetta meira brandari því Danir eru besta fólk og afskaplega þægilegir. Það er gott að vera í Danmörku og margt hægt að læra af þeim. Minnstu munaði að við flyttum öll þangað á öldum áður (að vísu nauðungarflutningar en við hefðum eflaust plumað okkur á Jótlandsskaga). Þeir eru að sjálfsögðu misjafnir eins og aðrar þjóðir og finnst mér oft á tíðum undarlegt hvernig heilar þjóðir og kynstofnar eru dæmdir út frá fáum eða jafnvel einu tilviki. Oft er talað um að kvenfólk sé svona og karlmenn svona en í raun vill það bara svo til að við erum misjöfn eins og við erum mörg. Víða má finna eitthvað sem er algengt hjá öðru kyninu eða sumum þjóðum (enda erum við byggð upp af sama efninu) en það er bara ekki algilt. Skoðanakannanir og rannsóknir eru í raun tæki djöfulsins í þessum tilvikum. Algengt er að heyra að meirihluti kvenfólks aðhyllist þetta og hitt eða eigi þetta á hættu en svo þegar tölur eru skoðaðar þá er það kannski 51-52% sem niðurstaðan var. Er þetta nú ekki að lesa úlfalda út úr mýflugu?

Talandi
um ljóð. Fyrsta ljóðið sem ég man eftir að hafa samið gerði ég 12 ára gamall. Það var einhver þáttur eins og óskalög unglinga eða hvað þetta nú hét þar sem samkeppni var um ljóðasmíð. Ég samdi ljóðið póker:

Ég skal ekki segja orð
en á það ég þér bendi.
Þú skalt leggja það á borð
er þú ert með á hendi.

Þetta ljóð sendi ég inn og það var meira að segja lesið upp í þættinum. Man ekki alveg hver var hvatinn að efnisvalinu en mér fannst þetta djúpt. En viti menn, þáttastjórnendur trúði því ekki að ég hefði samið þetta sjálfur og sögðu að höfundur ætti að æfa sig meira og senda inn frumsamið. Þannig fór um fyrstu ljóðakeppnina mína og í raun þá einu sem ég hef tekið þátt í.

Roger and out
Kunningjafólk mitt er nýflutt til Danmerkur. Danmörk er land drauma og öldýrkenda og kjörið til að komast á sósíalinn.
Ég var að spjalla við hann og eins og manna er siður flýgur hugurinn víða þegar orð eru gómuð.
Stundum er skáldagenið að ota sér og dettur þá ýmislegt upp úr manni. Misvel gengur að hnoða saman en þarna var ég í sneggra lagi og er ég nokkuð ánægður með það, þó innhaldið sé kannski ekki upp á marga fiska, þar sem ekki hefur skáldagyðjan verið mér hliðholl undanfarið. Þessi kom um leið og ég skrifaði hana:

Flagð er undir fögru skinni
fögur er í fyrsta sinni
en ef þær glefsa
þeim verður að refsa
því viðkvæmur er sá litli stinni.

Limrur eru mér hugleikið form þó ferskeytlurnar séu skemmtilegar. Limran er smá útvíkkun frá ferskeytlunni og því aðeins meira rými fyrir hugmyndir. En ferskeytlan er svo þröngt form að það er gaman að glíma við að koma hugmynd fyrir í 4 stuttum línum. Í flestum tilvikum þegar ljóð kemur upp í hugann er það af einhverju tilefni. T.d. afmæli, brúðkaup o.fl. og síðan svona hugdettur þar sem allt er látið flakka eins og í þessu tilviki. Stórir ljóðabálkar eru í færra lagi, ekki nema ég sé beðinn um að semja eitthvað og tekur það svolítinn rembing að koma því frá sér en tekst þó yfirleitt að lokum. Nú er að kynna sér fleiri form og einnig að læra að losna við formið, vera svolítið frjáls í þessu. Ef einhver er snillingur í móðurmálinu þá eru fáir sem komast með tærnar þar sem Megas er á annað borð.

Yfir át og alveg mát
Að sitja heila kvöldstund og borða og það svo mikið að maður fyllir út í alla vasa á buxunum sínum og lekur lofti í allar áttir eins og haglabyssuskotin bílslanga er sérstök upplifun. Ég er að vísu matmaður góður og geri mikið af því að borða (get ekki án þess verið) en þessi helgi hefur slegið flest met og það jafnvel jólin. Ég sat í 5-6 klst. og borðaði á síðastliðnu föstudagskvöldi ásamt góðum matmönnum en ekki nóg með það. Veislunni lauk um 1.30 að nóttu en strax um morguninn var vaknað og átið hófst að nýju. Ég get svarið það að beikonfjallið var yfir 15 cm að hæð og pylsubitarnir sem runnu niður ásamt ristuðu brauði, spældu eggi og fyrrnefndu beikoni lögðust þétt ofan á veitingar gærkvöldsins. Við þetta bættust síðan heimalagaðar lummur svo saumarnir á buxunum voru þandir vel fram eftir degi. Að hafa góðan kokk og fólk með matarást er engu líkt en stundum getur manni blöskrað.
En þetta er bara svo gott!!!

Vinsældir
Ég fór að athuga síðuna mína með tónlist á mp3.com.au sem er í raun mp3 síðan í Ástralíu og viti menn. Eitt lagið mitt sem heitir Guts, fór í 41. sæti á ambientlistanum. Hvort þetta segir nokkuð um gæði lagsins eða vinsældir skal ósagt látið en þetta er í fyrsta sinn sem ég hef komið nálægt vinsældalista og það óafvitandi, he he. Svo á ég þarna lög sem eru í ca. 9.000 sæti í heildina svo það er spurning um vinsældir aftur. En við látum ekki deigan síga. Ég hef ekki mikið auglýst þessa síðu þannig að annað hvort eru vinir mínir duglegir að hlusta á lögin eða það eru bara svona fá lög á þessum lista. Þori ekki að segja til um hvort er rétt. Nú er alla vega kominn tími til að ýta sér áfram og koma þessu á framfæri. Tími til að semja eitthvað nýtt og bitastætt.

Leysum vind
Í vændum er fyrsta rok haustsins. Eftir heitt og gott sumar eru gamalkunnar lægðir loksins að fara að láta á sér kræla.
Ég dreif mig og tók til í garðinum í morgun svo ég fái nú ekki yfir mig kærur frá nágrönnunum um lausagang lausamuna úr garðinum hjá mér. Af nógu er að taka. Allt girðingarefnið sem búið er að kaupa og safnast hefur upp, niðurrifnar innréttingar innan úr húsi sem fleygt var út í garð, leikföng stelpnanna, hjól og fleira dót sem mögulega gæti fokið í flest skjól ef lægðin leggst yfir garðinn. Alla vega er aldrei of varlega farið þar sem við nálgumst ameríska takta og getum átt von á kærum við minnsta tilefni. Það má ekki einu sinni slúðra lengur, þá getur maður átt von á kæru um meiðyrðamál. Popparar orðnir hörundsárir þó þeir ættu að þekkja það að betra er vont umtal en ekkert umtal. Mikið held ég að Gróa verði blönk ef hún verður gripin því hingað til hefur hún verið fremur kærulaus.

Eftir á að hyggja
Jæja, þá er tónleikunum lokið. Gott að spila í þessum sal, sándið gott og salurinn þægilegur enda hljómuðum við þrusuvel. Mæting var fantagóð, hátt á 200 manns sem virtust skemmta sér konunglega. Fólk á öllum aldri, allt frá 3 ára upp í 88 ára. Þetta var svolítið eins og ættarmót þar sem mikið af þessu fólki þekktist og lengdist því hléið hjá okkur örlítið til að gefa fólki tóm til að spjalla. Við erum hæst ánægðir sem spiluðum, fengum feikigóðar viðtökur og tónleikarnir fínir. Skrýtið að það sem búið er verið að spila undanfarna daga er allt í einu bara komið af dagskrá, búið. Tómlegt en góð tilfinning eftir á. Æstir aðdáendur hafa látið mann í friði það sem af er dagsins í dag en aldrei að vita hvað gerist þegar líður á daginn.

Svefnleysi
Þór Kristinsson er starfandi tónlistarmaður á Bretlandi og er margt til lista lagt. Hann er með tónlist á netinu og einnig heldur hann úti síðu fyrir þá sem eiga erfitt með svefn. Ekki það að síðan sé svona leiðinleg en nokkuð forvitnileg hugmynd, skoðið málið. Krækjan er hér til hægri.

Krækjur
Það er alltaf tími til að tengja. Ég bætti við tveimur krækjum hér til hægri. Annars vegar síðan hans Bjarna Þórs sem heldur tónleikana annað kvöld, þriðjudag. Hins vegar á vefinn yfir íslenska tónlist. Bæði forvitnilegur vefur og hagnýtur. Þarna eru heilmiklar upplýsingar um tónlist, tónlistarflutning, tónlistarmenn o.fl.

Lotuhelgi
Þó ekki hafi mikið farið fyrir lotugræðgi, þá var þetta mikil lotuhelgi. Föstudagskvöldið fór í vinnu að mestu leyti og sama var um laugardagsmorguninn en eftir hádegi fór í æfingar heima fyrir. Laugardagskvöldið sem átti að verða róleg unaðsstund með vínglas í hendi fór að mestu í geispa og snemmbúinn svefn. Sunnudagsmorguninn var ég með stelpurnar og skemmtum við okkur hið besta. Fórum og tókum upp kartöflur. Það er ótrúlegt hvað börn geta á skömmum tíma orðið jafn skítug og raun ber vitni. Frá toppi til táar og alls staðar undir fötum. En það var líka rigning og við í moldargarði, kartöflugarðinum. Við skemmtum okkur hið besta alla vega. Nýupptekið smælki er það besta sem maður fær.
Sunnudagskvöldið fór í æfingu með bandinu fyrir þriðjudaginn og við það missti ég af grillkjötinu, nautafille á teini, búhú.
Í dag reyni ég að vinna smá á mínum vinnustað og hunskast síðan á generalprufu í kvöld. Það hlýtur að fara að koma að smá frítíma bráðum.